Υδρογόνο θαλασσινού νερού

Οι επιστήμονες έχουν αναπτύξει ένα σύστημα που μπορεί να παράγει πράσινο υδρογόνο απευθείας από το θαλασσινό νερό χωρίς να χρειάζεται καμία διαδικασία προεπεξεργασίας όπως η αφαλάτωση. Η ομάδα πίσω από την ανάπτυξη, η οποία περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός στρώματος οξέος Lewis σε έναν καταλύτη οξειδίου μετάλλου μετάπτωσης, λέει ότι η μέθοδος παρουσιάζει μεγάλες δυνατότητες για εμπορική εφαρμογή.

Πάνω από το 97% του νερού στην επιφάνεια της Γης είναι αλμυρό νερό στους ωκεανούς, το 2% αποθηκεύεται ως γλυκό νερό σε παγετώνες, παγετώνες και χιονισμένες οροσειρές και μόλις το 1% είναι διαθέσιμο για τις καθημερινές μας ανάγκες παροχής νερού.

 
Το αλατούχο νερό μπορεί να μετατραπεί σε πόσιμο νερό μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται αφαλάτωση, μια τεχνική στην οποία ορισμένες περιοχές σε όλο τον κόσμο βασίζονται για την παραγωγή φρέσκου νερού για ανθρώπινη κατανάλωση και για οικιακή και βιομηχανική χρήση. Αλλά η αφαλάτωση είναι μια διαδικασία που απαιτεί ενέργεια και, ακόμη χειρότερα, συχνά τροφοδοτείται από πηγές ενέργειας που δεν είναι βιώσιμες.

Η διάσπαση του νερού στα συστατικά μέρη του είναι επίσης καλά κατανοητή. Η διαδικασία - γνωστή ως ηλεκτρόλυση - χρησιμοποιεί ένα συνεχές ρεύμα μεταξύ δύο ηλεκτροδίων που βυθίζονται σε έναν ηλεκτρολύτη για να χωρίσει το νερό σε υδρογόνο και οξυγόνο. Το υδρογόνο σχηματίζεται στην κάθοδο ή αρνητικό ηλεκτρόδιο και το οξυγόνο στο θετικό ηλεκτρόδιο ή την άνοδο.

Επειδή ένα μείγμα αερίων μπορεί να εκραγεί, οι περισσότεροι ηλεκτρολύτες διαχωρίζουν την άνοδο και την κάθοδο με ένα παχύ, πορώδες πλαστικό φύλλο και μεταλλικοί καταλύτες όπως το νικέλιο και ο σίδηρος χρησιμοποιούνται για την επιτάχυνση των αντιδράσεων.

Η συνένωση και των δύο αυτών διαδικασιών, δηλαδή η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού, και στη συνέχεια η διάσπασή του για τη δημιουργία υδρογόνου, χαιρετίστηκε εδώ και καιρό ως μία από τις καλύτερες λύσεις για την παροχή καθαρών και προσιτών καυσίμων για ενέργεια, που με τη σειρά του θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τα πάντα, από την ηλεκτρική ενέργεια μιας πόλης μέχρι την παραγωγή χάλυβας, που παράγει λίπασμα, ακόμη και ως καύσιμο για αεροπλάνα – ο κατάλογος των πιθανών χρήσεων είναι μακρύς.

Ωστόσο, ένας από τους λόγους που δεν χρησιμοποιούμε ήδη καύσιμο υδρογόνου για να πετάξουμε σε όλο τον κόσμο, είναι ότι το αλμυρό νερό και άλλες ακαθαρσίες διαβρώνουν τα ηλεκτρόδια, μειώνοντας τη ζωή τους. Καθώς αυτά τα εξαρτήματα είναι συνήθως κατασκευασμένα από σπάνια μέταλλα, όπως η πλατίνα, κοστίζει υπερβολικά πολύ η συνέχιση της αντικατάστασής τους. Τα ιόντα χλωρίου στο θαλασσινό νερό αποτελούν επίσης πρόβλημα και οι αντιδράσεις ηλεκτροοξείδωσης χλωρίου (ClOR) ανταγωνίζονται την αντίδραση έκλυσης οξυγόνου (OER) στην άνοδο κατά την ηλεκτρόλυση. Αυτή η αντίδραση έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση τοξικών και διαβρωτικών ειδών χλωρίου όπως ο υποχλωριώδες. Ο υποχλωριώδες είναι σχετικά ασταθής, μπορεί να απελευθερώσει τοξικό αέριο χλώριο όταν αναμιγνύεται με αμμωνία ή οξύ και μπορεί επίσης να καταβροχθίσει τον ανοξείδωτο χάλυβα.

Για να ξεπεραστεί αυτό, το θαλασσινό νερό θα μπορούσε να αφαλατωθεί και να καθαριστεί πριν από την επεξεργασία του, αλλά ούτε αυτό είναι πάντα οικονομικά βιώσιμο. Μια άλλη επιλογή είναι η επίστρωση των ηλεκτροδίων με πολυανιόντα για την καταστολή της διάβρωσης, αλλά και αυτό μπορεί να είναι δαπανηρό.

Λίγες κλιματικές λύσεις έρχονται χωρίς μειονεκτήματα. Το «πράσινο» υδρογόνο, που κατασκευάζεται με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για τη διάσπαση των μορίων του νερού, θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τα βαρέα οχήματα και να απανθρακοποιήσει βιομηχανίες όπως η χαλυβουργία χωρίς να εκτοξεύσει μια μυρωδιά διοξειδίου του άνθρακα. Επειδή όμως οι μηχανές διάσπασης νερού ή οι ηλεκτρολύτες έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν με καθαρό νερό, η κλιμάκωση του πράσινου υδρογόνου θα μπορούσε να επιδεινώσει τις παγκόσμιες ελλείψεις γλυκού νερού. Τώρα, αρκετές ερευνητικές ομάδες αναφέρουν προόδους στην παραγωγή υδρογόνου απευθείας από το θαλασσινό νερό, το οποίο θα μπορούσε να γίνει μια ανεξάντλητη πηγή πράσινου υδρογόνου.

Σήμερα, σχεδόν όλο το υδρογόνο παράγεται με τη διάσπαση του μεθανίου, την καύση ορυκτών καυσίμων για τη δημιουργία της απαιτούμενης θερμότητας και πίεσης. Και τα δύο βήματα απελευθερώνουν διοξείδιο του άνθρακα. Το πράσινο υδρογόνο θα μπορούσε να αντικαταστήσει αυτό το βρώμικο υδρογόνο, αλλά αυτή τη στιγμή κοστίζει περισσότερο από το διπλάσιο, περίπου 5 $ ανά κιλό. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο υψηλό κόστος των ηλεκτρολυτών, οι οποίοι βασίζονται σε καταλύτες που κατασκευάζονται από πολύτιμα μέταλλα. Το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ ξεκίνησε πρόσφατα μια δεκαετή προσπάθεια για τη βελτίωση των ηλεκτρολυτών και τη μείωση του κόστους του πράσινου υδρογόνου στο 1 $ ανά κιλό.

Εάν επιτύχουν και η παραγωγή πράσινου υδρογόνου εκτοξευθεί στα ύψη, η πίεση θα μπορούσε να αυξηθεί στα αποθέματα γλυκού νερού του κόσμου. Η παραγωγή 1 κιλού υδρογόνου με ηλεκτρόλυση απαιτεί περίπου 10 κιλά νερού. Τα φορτηγά και οι βασικές βιομηχανίες με πράσινο υδρογόνο θα μπορούσαν να απαιτούν περίπου 25 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα γλυκού νερού ετησίως, που ισοδυναμεί με την κατανάλωση νερού μιας χώρας με 62 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Το θαλασσινό νερό είναι σχεδόν απεριόριστο, αλλά η διάσπασή του έχει τα δικά του προβλήματα. Οι ηλεκτρολύτες κατασκευάζονται σαν τις μπαταρίες, με ένα ζευγάρι ηλεκτροδίων που περιβάλλονται από έναν υδαρή ηλεκτρολύτη. Σε ένα σχέδιο, οι καταλύτες στην κάθοδο διασπούν τα μόρια του νερού σε ιόντα υδρογόνου (Η+) και υδροξυλίου (ΟΗ-). Η περίσσεια ηλεκτρονίων στην κάθοδο συρράπτει ζεύγη ιόντων υδρογόνου σε αέριο υδρογόνο (H2), το οποίο βγαίνει με φυσαλίδες από το νερό. Τα ιόντα ΟΗ, εν τω μεταξύ, ταξιδεύουν μέσω μιας μεμβράνης μεταξύ των ηλεκτροδίων για να φτάσουν στην άνοδο, όπου οι καταλύτες πλέκουν το οξυγόνο σε αέριο οξυγόνο (O2) που απελευθερώνεται.

Όταν χρησιμοποιείται θαλασσινό νερό, ωστόσο, το ίδιο ηλεκτρικό τράνταγμα που δημιουργεί O2 στην άνοδο μετατρέπει επίσης τα ιόντα χλωρίου στο αλμυρό νερό σε εξαιρετικά διαβρωτικό αέριο χλώριο, το οποίο τρώει τα ηλεκτρόδια και τους καταλύτες. Αυτό συνήθως προκαλεί την αποτυχία των ηλεκτρολυτών σε λίγες ώρες, όταν μπορούν κανονικά να λειτουργήσουν για χρόνια.

Το υδρογόνο είναι μια ευέλικτη χημική ουσία που χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολλών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των λιπασμάτων. Το υδρογόνο είναι επίσης βασικό συστατικό της τεχνολογίας κυψελών καυσίμου, η οποία αξιοποιεί την ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από ανανεώσιμες αλλά διακοπτόμενες πηγές ενέργειας όπως η ηλιακή και η αιολική ενέργεια. Το μεγαλύτερο μέρος του υδρογόνου που παράγεται παγκοσμίως προέρχεται από μια διαδικασία κατά την οποία το μεθάνιο εκτίθεται σε θερμότητα και ατμό για να δώσει υδρογόνο.

Το υδρογόνο μπορεί επίσης να παραχθεί από την ηλεκτρόλυση του νερού, το οποίο χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό για να χωρίσει τα μόρια του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο που τροφοδοτούνται από ανανεώσιμες πηγές όπως ο ήλιος και ο άνεμος. Αλλά υπάρχει ένα πιάσιμο. Η ηλεκτρόλυση απαιτεί πολύ καθαρό νερό που έχει απιονιστεί, που σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν όλες οι ακαθαρσίες, τα μέταλλα και τα ηλεκτρονικά φορτισμένα σωματίδια. Οι συμβατικές διαδικασίες καθαρισμού του νερού απαιτούν ακριβό εξοπλισμό και μπορεί να οδηγήσουν σε απώλεια ενέργειας.

Ερευνητές στο Τμήμα Περιβαλλοντικής Υγείας και Μηχανικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Penn State, βρήκαν έναν τρόπο να χρησιμοποιούν το θαλασσινό νερό ως άμεση πηγή υδρογόνου, χωρίς να απαιτείται προκαταρκτική αφαλάτωση. Τα αποτελέσματά τους εμφανίζονται στο Environmental Science & Technology.

«Βρήκαμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σύνθετες μεμβράνες λεπτής μεμβράνης, που χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό του αλμυρού νερού, σε ηλεκτρολύτες νερού, διασπώντας το νερό σε αέριο υδρογόνο και οξυγόνο, αποφεύγοντας παράλληλα την παραγωγή επιβλαβούς αερίου χλωρίου, κάτι που συμβαίνει με άλλους τύπους μεμβρανών».
Στη μελέτη τους, ο Rossi και οι συνεργάτες του δοκίμασαν σύνθετες μεμβράνες λεπτής μεμβράνης απευθείας στον ηλεκτρολύτη - μια συσκευή που χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό για να χωρίσει το νερό σε υδρογόνο και οξυγόνο - επιτυγχάνοντας σε ένα μόνο βήμα τόσο τον καθαρισμό του νερού όσο και την παραγωγή υδρογόνου. Διαπίστωσαν ότι η πορώδης μικροδομή του υλικού επέτρεπε μόνο μικρά πρωτόνια και ιόντα υδροξειδίου να μεταναστεύσουν κατά μήκος της μεμβράνης, απορρίπτοντας ακαθαρσίες και άλλα ιόντα που μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Οι ερευνητές λένε ότι αυτή η νέα προσέγγιση θα μπορούσε να αντικαταστήσει τα συμβατικά συστήματα, όπου χρησιμοποιούνται ακριβές μεμβράνες ανταλλαγής ιόντων σε συνδυασμό με τροφοδοσία εξαιρετικά καθαρού νερού.

«Οι φθηνές μεμβράνες αφαλάτωσης νερού μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική λύση σε πιο ακριβές μεμβράνες με βάση πολυμερή και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγή υδρογόνου από πηγές νερού χαμηλής ποιότητας όπως το θαλασσινό νερό», είπε ο Rossi. «Το αποτέλεσμα είναι μια αποτελεσματική διαδικασία παραγωγής υδρογόνου από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που εξαλείφει την ανάγκη για καθαρισμό του νερού».

Σημείωσε ότι το θαλασσινό νερό είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί σε ηλεκτρολύτες λόγω της υψηλής αλατότητάς του. Ωστόσο, είναι άφθονο και διαθέσιμο σε τοποθεσίες όπως οι παράκτιες περιοχές, όπου μπορεί να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές όπως ηλιακή και αιολική ενέργεια, αλλά όπου υπάρχει χαμηλή διαθεσιμότητα γλυκού νερού. Σε τέτοιες τοποθεσίες, άλλες πηγές νερού χαμηλής ποιότητας, όπως τα λύματα, θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν αντί για το θαλασσινό νερό σε αυτή τη διαδικασία.

Η ομάδα που χρηματοδοτείται από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ ενσωμάτωσε την τεχνολογία καθαρισμού του νερού σε ένα νέο σχέδιο proof-of-concept για έναν ηλεκτρολύτη θαλασσινού νερού, ο οποίος χρησιμοποιεί ηλεκτρικό ρεύμα για να διαχωρίσει το υδρογόνο και το οξυγόνο στα μόρια του νερού.

Αυτή η νέα μέθοδος για τη «διάσπαση του θαλασσινού νερού» θα μπορούσε να διευκολύνει τη μετατροπή της αιολικής και ηλιακής ενέργειας σε αποθηκευτικό και φορητό καύσιμο, σύμφωνα με τον Bruce Logan, περιβαλλοντολόγο μηχανικό.

«Το υδρογόνο είναι εξαιρετικό καύσιμο, αλλά πρέπει να το φτιάξεις», είπε ο Λόγκαν. "Ο μόνος βιώσιμος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η παραγωγή της από το νερό. Πρέπει επίσης να χρησιμοποιήσετε νερό που οι άνθρωποι δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν για άλλα πράγματα, και αυτό θα ήταν το θαλασσινό νερό. Άρα, το ιερό δισκοπότηρο της παραγωγής υδρογόνου θα ήταν ο συνδυασμός του θαλασσινού νερού και της αιολικής και ηλιακής ενέργειας που βρίσκεται σε παράκτια και υπεράκτια περιβάλλοντα».

Παρά την αφθονία του θαλασσινού νερού, δεν χρησιμοποιείται συνήθως για τη διάσπαση του νερού. Εκτός εάν το νερό αφαλατωθεί πριν εισέλθει στον ηλεκτρολύτη, ένα ακριβό επιπλέον βήμα, τα ιόντα χλωρίου στο θαλασσινό νερό μετατρέπονται σε τοξικό αέριο χλωρίου, το οποίο υποβαθμίζει τον εξοπλισμό και διαρρέει στο περιβάλλον.

Για να αποφευχθεί αυτό, οι ερευνητές εισήγαγαν μια λεπτή, ημιπερατή μεμβράνη, που αρχικά αναπτύχθηκε για τον καθαρισμό του νερού στη διαδικασία επεξεργασίας της αντίστροφης όσμωσης. Η μεμβράνη αντίστροφης όσμωσης αντικατέστησε τη μεμβράνη ανταλλαγής ιόντων που χρησιμοποιείται συνήθως σε ηλεκτρολύτες.
"Η ιδέα πίσω από την αντίστροφη όσμωση είναι ότι ασκείτε πολύ υψηλή πίεση στο νερό και το σπρώχνετε μέσα από τη μεμβράνη και κρατάτε τα ιόντα χλωρίου πίσω", είπε ο Logan.

Μέσω μιας σειράς πειραμάτων που δημοσιεύθηκαν στο Energy & Environmental Science, οι ερευνητές εξέτασαν δύο εμπορικά διαθέσιμες μεμβράνες αντίστροφης όσμωσης και δύο μεμβράνες ανταλλαγής κατιόντων, έναν τύπο μεμβράνης ανταλλαγής ιόντων που επιτρέπει την κίνηση όλων των θετικά φορτισμένων ιόντων στο σύστημα.

Η καθαρή ενέργεια αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τις χώρες σε όλο τον κόσμο. Ενώ η συμβατική ενέργεια βασίζεται σε ορυκτά καύσιμα όπως ο άνθρακας, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, η καθαρή ενέργεια έρχεται σε διάφορες μορφές όπως ηλιακή, αιολική, γεωθερμία, υδροηλεκτρική και βιομάζα.

Το υδρογόνο, επίσης, είναι μια κορυφαία επιλογή αποθήκευσης ενέργειας για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση των υψηλών επιπέδων εκπομπών άνθρακα.
Η τρέχουσα έρευνα προτείνει ότι η ηλεκτρόλυση του θαλασσινού νερού - η διαδικασία διάσπασης του νερού σε οξυγόνο και υδρογόνο - είναι μια βιώσιμη λύση στις κοινές προκλήσεις της ηλεκτρόλυσης γλυκού νερού. Η ηλεκτρόλυση του θαλασσινού νερού θα μπορούσε να παράγει βιώσιμο υδρογόνο χωρίς να επιδεινώσει την παγκόσμια έλλειψη γλυκού νερού.

Σύμφωνα με το Κέντρο Εναλλακτικών Δεδομένων Εναλλακτικών Καυσίμων του Υπουργείου Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών, το καθαρό υδρογόνο είναι ένα άφθονο στοιχείο στη Γη που υπόσχεται πολλά για την υποστήριξη της μετάβασης σε καθαρή, βιώσιμη και ανανεώσιμη ενέργεια.

Αφού παραχθεί το υδρογόνο, μπορεί να παράγει ηλεκτρική ενέργεια σε μια κυψέλη καυσίμου και εκπέμπει μόνο υδρατμούς και ζεστό αέρα. Επειδή το υδρογόνο δεν απελευθερώνει αέρια θερμοκηπίου, οξείδια του αζώτου, υδρογονάνθρακες ή άλλα σωματίδια, δεν επηρεάζει αρνητικά το περιβάλλον.
Το υδρογόνο έχει άλλα οφέλη που θα βοηθήσουν στη δημιουργία μιας οικονομίας καθαρής ενέργειας. Είναι μια βέλτιστη ενεργειακή λύση σε τυπικά δύσκολες περιοχές για απανθρακοποίηση. Αυξάνει την αξιοπιστία και την ανθεκτικότητα του σύγχρονου δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας. Μπορεί επίσης να βελτιώσει τη δημόσια υγεία και την κατάσταση του περιβάλλοντος.

Επιπλέον, μπορεί να αυξήσει τον αριθμό των ευκαιριών απασχόλησης και την ενεργειακή ασφάλεια στις παγκόσμιες βιομηχανίες. Μπορεί να βοηθήσει τον κλάδο των μεταφορών να γίνει πιο βιώσιμος και να υποστηρίξει τη στροφή προς τα ηλεκτρικά οχήματα (EV). Και μπορεί να συμβάλει στην αύξηση των εσόδων και να ενισχύσει την παγκόσμια οικονομία.

Μια πρόκληση που αυξάνει το κόστος που σχετίζεται με την παραγωγή πράσινου υδρογόνου είναι ότι οι ηλεκτρολύτες απαιτούν υπερκαθαρό νερό. Αυτό καθιστά την παραδοσιακή ηλεκτρόλυση αλμυρού νερού δύσκολη επειδή πολλές πηγές νερού είναι γεμάτες με ρύπους.
Αν και η EPA έχει αυστηρές απαιτήσεις για το νερό λόγω της παρουσίας μολύβδου, χλωρίου και βακτηρίων, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλο το νερό είναι απαλλαγμένο από ρύπους.

Ηλεκτρόλυση θαλασσινού νερού
Η έρευνα για την ηλεκτρόλυση του θαλασσινού νερού εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Αν και οι επιστήμονες έκαναν προόδους στην παραγωγή υδρογόνου, ποτέ δεν κέρδισε την έλξη ή έγινε βιώσιμη ενεργειακή λύση. Τον 20ο αιώνα, το υδρογόνο εξήχθη ως επί το πλείστον από φυσικό αέριο και χρησιμοποιήθηκε για την τροφοδοσία αυτοκινήτων, λεωφορείων, αεροσκαφών και πυραύλων.

Ενώ η χρήση αυτού του υδρογόνου ήταν εφικτή, η παραγωγή του ήταν ενεργοβόρα και συνέβαλε στις εκπομπές άνθρακα, μια από τις κύριες αιτίες της κλιματικής αλλαγής. Επιπλέον, ορισμένες πόλεις φιλτράρουν τα αστικά στερεά απόβλητα με τεχνολογία κυψελών καυσίμου υδρογόνου, η οποία παράγει υδρογόνο και αποτρέπει τη μόλυνση που προέρχεται από τα απόβλητα στα τοπικά αποθέματα νερού.

Διάφοροι ερευνητές και επιστήμονες αναπτύσσουν προηγμένες τεχνολογίες χρησιμοποιώντας ηλεκτρόλυση θαλασσινού νερού για να αποφύγουν αυτές τις προκλήσεις. Εάν αυτές οι τεχνολογίες λειτουργούν σωστά, θα παράγουν βιώσιμο υδρογόνο χωρίς να χρησιμοποιούν πόρους γλυκού νερού ή να συμβάλλουν στις εκπομπές άνθρακα.

Τα προϊόντα πωλούνται σε όλες τις περιοχές της Κίνας και εξάγονται σε χώρες σε όλο τον κόσμο. Έχουν πουληθεί σε περισσότερες από 20 χώρες και περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γερμανίας, του Μαρόκου, της Κένυας, της Σαουδικής Αραβίας, του Βιετνάμ, της Αλγερίας, της Ινδίας, της Τανζανίας και της Ταϊβάν. Παρέχονται με επιτυχία γνωστές επιχειρήσεις όπως η China Aerospace, η PetroChina, η China Nuclear Group, η BYD, η Jiuli Specialty, η Tony Electronics, η Zheng Energy Group και άλλες γνωστές επιχειρήσεις. Υπάρχουν πολλοί σταθμοί υδρογόνωσης πράσινου υδρογόνου όπως οι Wulanchabu, Haikou, Hainan, Hainan Haikou, Yunnan Kunming κ.λπ. παρέχουν έργα πρασίνου και παραγωγής υδρογόνου.